پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۳۶۰

زین چرخ ستمکشان نرستند

هرچند که همچو برق جستند

حرفی ز گشاد، قفل ما زد

دندان کلید را شکستند

منگر به حقارت اهل دل را

باری اینند هرچه هستند

با رفعت قصر همت ما

افلاک چو سقف خاک پستند

دزدیده نگاه کن سلیما

هشدار که آن دوچشم مستند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶۲عمرها رفت و نشد نام زلیخایی بلند
  2. شمارهٔ ۳۶۳فصلی چنین که بلبل، از شوق جوش دارد
  3. شمارهٔ ۳۶۴امشب گل شکفتگی ما دو رنگ بود
  4. شمارهٔ ۳۶۵وجودم را غم عشق تو ای بی‌باک می‌سوزد
  5. شمارهٔ ۳۶۶به صحرا آن کمان‌ابرو پی نخجیر می‌آید
  6. شمارهٔ ۳۶۷آبروی تیغ را خونگرمی بسمل برد
  7. شمارهٔ ۳۶۸ماه چون روی او نمی باشد
  8. شمارهٔ ۳۶۹می دو ساله به لب های یار من نرسد
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.