پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۳۴۴

با مدعی گذشته ام بر کنار بحث

در کوی عشق شعله ندارد به خار بحث

از بهر حل مسئله ی دین اگر بود

با اهل این زمانه مکن زینهار بحث

مستند اهل مدرسه، زان بحث می کنند

ورنه چرا کند به کسی هوشیار بحث

در گلشنی که حاصلش از برق و شعله است

بیهوده می کنند خزان و بهار بحث

مستان کنند در سرمستی به هر نزاع

من می کنم همیشه به وقت خمار بحث

میخانه نیست مدرسه، این گفتگو بس است

زاهد بگیر جام می و واگذار بحث

ما صلح کل سلیم به هر فرقه کرده ایم

با کس کند کسی چه درین روزگار بحث؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۴۶به من ز یاد رخ اوست گلستان محتاج
  2. شمارهٔ ۳۴۷گلی به رنگ رخش گلستان ندارد هیچ
  3. شمارهٔ ۳۴۸شیخ است و خودآرایی بسیار و دگر هیچ
  4. شمارهٔ ۳۴۹دارم هوس رخصت آهی و دگر هیچ
  5. شمارهٔ ۳۵۰بیخودی از گل روی تو کند بلبل صبح
  6. شمارهٔ ۳۵۱خوش آن دمی که لبم گردد آشنای قدح
  7. شمارهٔ ۳۵۲ای کشیده می از قرابهٔ صبح
  8. شمارهٔ ۳۵۳بر ما دمی نمی گذرد بی شراب تلخ
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.