پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۱۶

پیاله گیر که عذر شراب بی نمک است

حدیث توبه به عهد شباب بی نمک است

به مجلسی که درو جام می نمی رقصد

سرود مطرب و شور رباب بی نمک است

فغان که لذت ازین بزم، رفتگان بردند

شراب بی مزه است و کباب بی نمک است

همین نه حق به تو دارد کسی که نان دهدت

درین محیط نپنداری آب بی نمک است

به عضو عضو تو چون بنگرم، دلم گوید

که در سفینه ی گل، انتخاب بی نمک است

سلیم، خبث فلک در کنار خوانش کن

مترس، نان مه و آفتاب بی نمک است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۱۸هرجا نشسته، بی سروسامان نشسته است
  2. شمارهٔ ۲۱۹یوسف هندی نژاد من مرا از بر گریخت
  3. شمارهٔ ۲۲۰پی شکستن پیمان بهانه بسیار است
  4. شمارهٔ ۲۲۱به خاک هند مرا تاب زیستن ز کجاست
  5. شمارهٔ ۲۲۲صاف می از دگران، لای ته شیشه ز ماست
  6. شمارهٔ ۲۲۳کی دهم دیگر عنان آن بت چین را ز دست
  7. شمارهٔ ۲۲۴خشت کوی می‌فروشان سر به سر آیینه است
  8. شمارهٔ ۲۲۵شمعیم و زندگانی ما در گداز ماست
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.