پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۱۳

ساقی بیا که فصل بهاران غنیمت است

جامی بده که صحبت یاران غنیمت است

مستند بلبلان و گلستان شکفته است

نی یک غنیمت است، هزاران غنیمت است

ابر کرم ز وادی ما تند می رود

ای سبزه سر برآر که باران غنیمت است

افتاده ای ز گردش افلاک اگر ز خاک

برخاست همچو گرد سواران، غنیمت است

از زخم دل منال درین صیدگه سلیم

جان برده ای ز شیرشکاران، غنیمت است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۱۵شد بهار و به بوستان عید است
  2. شمارهٔ ۲۱۶پیاله گیر که عذر شراب بی نمک است
  3. شمارهٔ ۲۱۷پنجهٔ عشقم دگر قفل فغان پیچیده است
  4. شمارهٔ ۲۱۸هرجا نشسته، بی سروسامان نشسته است
  5. شمارهٔ ۲۱۹یوسف هندی نژاد من مرا از بر گریخت
  6. شمارهٔ ۲۲۰پی شکستن پیمان بهانه بسیار است
  7. شمارهٔ ۲۲۱به خاک هند مرا تاب زیستن ز کجاست
  8. شمارهٔ ۲۲۲صاف می از دگران، لای ته شیشه ز ماست
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.