پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۷۴

پیش رویش مژه را قدرت جنبیدن نیست

دیده داریم، ولی حوصلهٔ دیدن نیست

هر‌که زین باغ گذشته‌ست اما می‌فهمد

بر میان دامن سرو از پی گل‌چیدن نیست

وای بر آنکه کند توبه در ایام بهار

این گناهی‌ست که مستوجب بخشیدن نیست

شاید این طور توان یک دو قدم پیش افتاد

هیچ بهتر به ره شوق ز لغزیدن نیست

کعبهٔ اهل نیاز است در دوست سلیم

حاجت مرحله و بادیه گردیدن نیست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۷۶سخن ما که بتان را غم کس یک مو نیست
  2. شمارهٔ ۱۷۷رنگ سخنت زان لب جان پرور سرخ است
  3. شمارهٔ ۱۷۸چو زاهد در دماغم شوری از وسواس پیچیده‌ست
  4. شمارهٔ ۱۷۹خاک راهیم و غبار ما چو آب گوهر است
  5. شمارهٔ ۱۸۰منم که مایه ی جمعیتم پریشانی ست
  6. شمارهٔ ۱۸۱شوق دام زلف او دلگیر باغم کرده است
  7. شمارهٔ ۱۸۲دل رمیده ام از خنده ی تو بیزار است
  8. شمارهٔ ۱۸۳مگذر ز دوستی که محبت مبارک است
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.