پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۳۸

دل از هوای صحبت جانانه پر شده ست

یک کس درون نیامده و خانه پر شده ست

هر کس برای خود سر زلفی گرفته است

زنجیر ازان کم است که دیوانه پر شده ست

مست از کجا و مرگ، وگرنه همین مرا

روزی هزار مرتبه پیمانه پر شده ست!

مستی به کعبه ما و تو تنها نکرده ایم

هنگامه ای ست این که درین خانه پر شده ست

در خواب صبح، بالش نرم است شمع را

فانوس بس که از پر پروانه پر شده ست

در مجلسی که چهره برافروخت او سلیم

صحبت میان بلبل و پروانه پر شده ست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۴۰در سر کوی تو ما را بینوایی بهتر است
  2. شمارهٔ ۱۴۱شعله ی شوقم و از شرم زبانم لال است
  3. شمارهٔ ۱۴۲مرا ز راز دو عالم، سخن بلندتر است
  4. شمارهٔ ۱۴۳کجا موافق طبع تو ای خردمند است
  5. شمارهٔ ۱۴۴ساغر گلی ز گلشن بیهوشی من است
  6. شمارهٔ ۱۴۵شمع بر روی تو سرگرم نگاه افتاده ست
  7. شمارهٔ ۱۴۶چراغان سینه ام از داغ عشق لاله رویان است
  8. شمارهٔ ۱۴۷هر چه گوید ز بقا عمر سبکسر، باد است
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.