صفی علیشاه
شمارهٔ ۶۴
گویند گناه چونکه پیوسته شود
بر حق در بازگشت ما بسته شود
روزی صد اگر که توبه بشکسته شود
حق این نشود که از عطا خسته شود
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۶۶نیکی کنی ار بخلق منت مگذار
- شمارهٔ ۶۷ای نار خدای پاک و بیمثل و نظیر
- شمارهٔ ۶۸گرباده خوری با صنمی زیبا خور
- شمارهٔ ۶۹می را بیقین بدست انجام مخور
- شمارهٔ ۷۰یارب نشود بلاکشی محرم هجر
- شمارهٔ ۷۱شد عمر و به طبع خواهشم هست هنوز
- شمارهٔ ۷۲ای باب هدایتت بخلقان همه باز
- شمارهٔ ۷۳ای آنکه بذات خود عظیمی و عزیز
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.