پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۴۷۲ - النقباء

نقیبانند ارباب سرائر

که آگاهند ز اسرار و ضمایر

مصادق شد بر ایشان اسم باطن

از آن وجهند مشرف بر بواطن

خفایائی که واجب کشف آنهاست

نمایند آشکارا وین هویداست

جز اینشان نیست کاری هیچ در حد

خود آن قومند می‌گویند سیصد

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۴۷۴ - نهایه‌الاسفاردگر گویم تو را ز اسفار اربع
  2. بخش ۴۷۵ - نهایه‌السفرالاولبود اول سفر را خود نهایت
  3. بخش ۴۷۶ - نهایه‌السفر الثانیبود ثانی سفر را این نهایت
  4. بخش ۴۷۷ - نهایه السفر الثالثنهایت را چه در سیم سفر بد
  5. بخش ۴۷۸ - نهایه السفر الرابعتو را رابع سفر چبود نهایت
  6. بخش ۴۷۹ - النوالنوال آن خاص اهل قرب و حال است
  7. بخش ۴۸۰ - النوربود نور اسمی از اسماء یزدان
  8. بخش ۴۸۱ - نورالانوارچه باشد نورالانوار این هویداست
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.