صفی علیشاه
بخش ۳۱۶ - باب الغین الغراب
غراب از جسم کلی شد کنایت
بعید از عالم قدس او بغایت
ز نورانیت و ادراک خالی
سواد بعد را وجه مثالی
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۳۱۸ - الغناغنا مالکیست بی‌آسیب و مالی
- بخش ۳۱۹ - الغوثدگر غوث ار برآنت احتیاج است
- بخش ۳۲۰ - غیب الهویه و غیب المطلقدهد غیب الهویه در تمکن
- بخش ۳۲۱ - غیب‌المصون و غیب‌المکنوندگر غیب‌المصون و غیب مکنون
- بخش ۳۲۲ - الغیندگر ز الفاظ اهل فقر غین است
- بخش ۳۲۳ - باب‌الفاء الفتقبود فتق آن بنزد اهل تحقیق
- بخش ۳۲۴ - الفتوحفتوح اندر لغت باشد گشایش
- بخش ۳۲۵ - الفتح القریبمقام قلب باز ار درگشاید
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.