صفی علیشاه
بخش ۳۰۲ - عبدالرشید
دگر از اولیا عبدالرشید است
که در عالم بهر رشدی وحید است
بود ساعی در ارشاد خلایق
بدنیا و بدین بر قدر لایق
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۳۰۴ - العبرهز عبرت گویمت تعبیر باهر
- بخش ۳۰۵ - العقابعقاب از عقل اول در حقیقت
- بخش ۳۰۶ - العلهبود علت بقای حظ سالک
- بخش ۳۰۷ - العماعما در نزد ارباب تصوف
- بخش ۳۰۸ - العمد المعنویهعمد گویند ارباب کرامات
- بخش ۳۰۹ - العنقاءبود عنقا کنایه از هیولا
- بخش ۳۱۰ - عوالم اللبسعوالم چیست با لبست بحاصل
- بخش ۳۱۱ - العین الثابتهز عین ثابت ارجوئی حقیقت
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.