پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۵۴۲۳

قبله را تغییر ازان محراب ابرو می کنم

می روم با آستانش کار یکرو می کنم

می نویسم خط بیزاری به طرف عارضش

باطل السحری به کار نرگس او می کنم

عجز در درگاه استغنای او کاری نساخت

می فرستم آه گرمی را ویکرو می کنم

آیه نومیدی از چین جبینش خوانده ام

همتی یاران وداع آن سرکو می کنم

حسن را در شیوه کامل ساختن حق من است

چشم آهو را به تعلیمی سخنگو می کنم

می دهم جان در بهای حسن تا در پرده است

من گل این باغ را در غنچگی بو می کنم

چند با داغ جنون همکاسه باشم سوختم

مدتی صائب به درد بیغمی خو می کنم

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۵۴۲۵می شود پرشور هروادی که مجنونش منم
  2. غزل شمارهٔ ۵۴۲۶چند از غفلت به عیب دیگران گویاشوم
  3. غزل شمارهٔ ۵۴۲۷سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شوم
  4. غزل شمارهٔ ۵۴۲۸هرکه ادراک زلف و روی جانان را به هم
  5. غزل شمارهٔ ۵۴۲۹تاخط شیرنگ آورد از دو جانب سر به هم
  6. غزل شمارهٔ ۵۴۳۰ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هم
  7. غزل شمارهٔ ۵۴۳۱معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهم
  8. غزل شمارهٔ ۵۴۳۲خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهم
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.