پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۴۰۲۶

بهار می رسد آماده جنون باشید

ز جوش لاله مهیای جام خون باشید

ز هر نسیم به گلزار می توان ره برد

چه لازم است مقید به رهنمون باشید

به خوشدلی گذرانید زندگانی را

اگر چو لاله وگل کاسه سرنگون باشید

فسون باده شما را به دام می آرد

اگر هزار خردمند وذوفنون باشید

به فکر پوچ مگردید چون حباب گره

ز رقص موجه این بحر آبگون باشید

ازان به داغ شما را جنون سراپا سوخت

که با هزار نظر واله جنون باشید

به نیم قطره قناعت کنید از دریا

که تا به قیمت و قدر از گهر فزون باشید

چو ابر باده شما را به چرخ می آرد

اگر چو کوه زمین گیر از سکون باشید

به نوبهار بنوشید باده چون صائب

بهار چون گذرد باز ذوفنون باشید

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۴۰۲۸خط عذارتو خورشید رابه دام کشید
  2. غزل شمارهٔ ۴۰۲۹توان به صبر سر سرکشان به دام کشید
  3. غزل شمارهٔ ۴۰۳۰کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمید
  4. غزل شمارهٔ ۴۰۳۱دمید صبح تجلی به جان شتاب کنید
  5. غزل شمارهٔ ۴۰۳۲حذر ز فتنه آن چشم نیم باز کنید
  6. غزل شمارهٔ ۴۰۳۳که با تو حرف شهیدان عشق می‌گوید
  7. غزل شمارهٔ ۴۰۳۴سیه‌دلی که ز دوران حضور می‌جوید
  8. غزل شمارهٔ ۴۰۳۵عرق ز شرم تو بر روی آفتاب دوید
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.