پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۴۸۰

خنده‌ات را چاشنی از شیر و شکّر کرده‌اند

پسته‌ات را خوش‌نمک از شور محشر کرده‌اند

کاکلت را پیچ و تاب از زلف سنبل داده‌اند

شعله‌ات را صاف از بال سمندر کرده‌اند

نامه‌پردازان که از مضمون غیرت آگهند

در حرم هم سعی در خون کبوتر کرده‌اند

از ضعیفان گوشه چشم مروت وامگیر

فربه‌انصافان شکار صید لاغر کرده‌اند

از گناه می‌کشان خواهد گذشتن کردگار

چون شفیع خویشتن ساقی کوثر کرده‌اند

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۲۴۸۲خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اند
  2. غزل شمارهٔ ۲۴۸۳گلرخان از خون ما رخساره گلگون کرده‌اند
  3. غزل شمارهٔ ۲۴۸۴وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اند
  4. غزل شمارهٔ ۲۴۸۵از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اند
  5. غزل شمارهٔ ۲۴۸۶شوخ‌چشمان درد بیش و کم به دل افزوده‌اند
  6. غزل شمارهٔ ۲۴۸۷دوربینانی که در پرداز دل کوشیده‌اند
  7. غزل شمارهٔ ۲۴۸۸تن‌پرستانی که در تضییع آب و دانه‌اند
  8. غزل شمارهٔ ۲۴۸۹از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلند
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.