صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۲۴
سیاهِ روی عقیق از جدایی یمن است
کبودِ چهره یوسف ز دوری وطن است
ز پرتو دل روشن چو شمع در فانوس
همیشه خلوت من در میان انجمن است
ز تهمت است چه اندیشه پاکدامن را؟
که صبح صادق یوسف ز چاک پیرهن است
اگر حیات ابد خواهی از سخن مگذر
که آب خضر نهان در سیاهی سخن است
ز مرگ، روز هنرور نمی‌شود تاریک
که برقِ تیشه، چراغ مزار کوهکن است
برون میار سر از کنج خامشی زنهار
که در گداز بود شمع تا در انجمن است
سفینه‌اش به سلامت نمی‌رسد به کنار
به چار موجه صحبت دلی که ممتحن است
ز بس که مرده دل افتاده‌ای نمی‌بینی
که چهره تو ز موی سفید در کفن است
به آب خضر تسلی نمی‌شود صائب
دهان سوخته جانی که تشنه سخن است