پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۰۴۲

توبه از می در بهار نوجوانی مشکل است

تشنه بر گشتن ز آب زندگانی مشکل است

سرمه ای آواز را چون صحبت ناجنس نیست

بلبلان را با زغن هم آشیانی مشکل است

می توان از سست پیوندان به آسانی برید

از دهن دندان کشیدن در جوانی مشکل است

دل ز من خواهی نخواهی برد آن چشم کبود

پنجه کردن با بلای آسمانی مشکل است

هر که را چون بوی پیراهن بود چشمی به راه

قطع ره کردن به پای کاروانی مشکل است

هر گرانخوابی نمی گردد به صائب هم خیال

با براق برق جولان همعنانی مشکل است

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۱۰۴۴سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل است
  2. غزل شمارهٔ ۱۰۴۵حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل است
  3. غزل شمارهٔ ۱۰۴۶زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم است
  4. غزل شمارهٔ ۱۰۴۷ریشه ما در زمین خاکساری محکم است
  5. غزل شمارهٔ ۱۰۴۸نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم است
  6. غزل شمارهٔ ۱۰۴۹در حریم سینه عشاق، غم نامحرم است
  7. غزل شمارهٔ ۱۰۵۰در فشار دل، سر دست نگارین ظالم است
  8. غزل شمارهٔ ۱۰۵۱جان غافل را سفر در چار دیوار تن است
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.