سعدی
شمارهٔ ۳۰
حرص فرزند آدم نادان
مثل مورچه است در میدان
این یکی مرده زیر پای دواب
آن یکی دانه می‌برد به‌شتاب
سعدی
ادامه‌ی مثنویات
- شمارهٔ ۳۲سپاس و شکر بی‌پایان خدا را
- شمارهٔ ۳۳حدیث پادشاهان عجم را
- شمارهٔ ۳۴حرامش باد بدعهد بداندیش
- شمارهٔ ۳۵سلطان باید که خیر درویش
- شمارهٔ ۳۶آنکه هفت اقلیم عالم را نهاد
- شمارهٔ ۳۷دوام دولت اندر حق شناسی‌ست
- شمارهٔ ۳۸کتاب از دست دادن سُست‌رایی‌ست
- شمارهٔ ۳۹الا تا ننگری در روی نیکو
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.