پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

مثنویات

شمارهٔ ۳۶

آنکه هفت اقلیم عالم را نهاد

هر کسی را هر چه لایق بود داد

گر توانا بینی‌، ار کوتاه‌دست

هر که را بینی چنان باید که هست

این که مسکین است اگر قادر شود

بس خیانت‌ها کزو صادر شود

گربهٔ محروم اگر پر داشتی

تخم گنجشک از زمین برداشتی

ادامه‌ی مثنویات

  1. شمارهٔ ۳۸کتاب از دست دادن سُست‌رایی‌ست
  2. شمارهٔ ۳۹الا تا ننگری در روی نیکو
  3. شمارهٔ ۴۰جوان سخت رو در راه باید
  4. شمارهٔ ۴۱ - حکایتالا گر بختمند و هوشیاری
  5. شمارهٔ ۴۲هر که آمد بر خدای قبول
  6. شمارهٔ ۴۳به حال نیک و بد راضی شو ای مرد
  7. شمارهٔ ۴۴بکوش امروز تا گندم بپاشی
  8. شمارهٔ ۴۵ای خداوندان طاق و طمطراق
همه‌ی مثنویات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.