سعدی
شمارهٔ ۳۸
کتاب از دست دادن سُست‌رایی‌ست
که اغلب خوی مردم بی‌وفایی‌ست
گرو بستان نه پایندان و سوگند
که پایندان نباشد همچو پا‌بند
سعدی
ادامه‌ی مثنویات
- شمارهٔ ۴۰جوان سخت رو در راه باید
- شمارهٔ ۴۱ - حکایتالا گر بختمند و هوشیاری
- شمارهٔ ۴۲هر که آمد بر خدای قبول
- شمارهٔ ۴۳به حال نیک و بد راضی شو ای مرد
- شمارهٔ ۴۴بکوش امروز تا گندم بپاشی
- شمارهٔ ۴۵ای خداوندان طاق و طمطراق
- شمارهٔ ۴۶به یک سال در جادویی ارمنی
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.