سعدی
شمارهٔ ۳۷
دوام دولت اندر حق شناسی‌ست
زوال نعمت اندر ناسپاسی است
اگر فضل خدا بر خود بدانی
بماند بر تو نعمت جاودانی
چه ماند از لطف و احسان و نکویی؟
حرامت باد اگر شکرش نگویی
سعدی
ادامه‌ی مثنویات
- شمارهٔ ۳۹الا تا ننگری در روی نیکو
- شمارهٔ ۴۰جوان سخت رو در راه باید
- شمارهٔ ۴۱ - حکایتالا گر بختمند و هوشیاری
- شمارهٔ ۴۲هر که آمد بر خدای قبول
- شمارهٔ ۴۳به حال نیک و بد راضی شو ای مرد
- شمارهٔ ۴۴بکوش امروز تا گندم بپاشی
- شمارهٔ ۴۵ای خداوندان طاق و طمطراق
- شمارهٔ ۴۶به یک سال در جادویی ارمنی
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.