سعدی
شمارهٔ ۳۳
حدیث پادشاهان عجم را
حکایت‌نامهٔ ضحاک و جم را
بخوانَد هوشمند نیک‌فرجام
نشاید کرد ضایع خیره ایام
مگر کز خوی نیکان پند گیرند
وز انجام بدان عبرت پذیرند
سعدی
ادامه‌ی مثنویات
- شمارهٔ ۳۵سلطان باید که خیر درویش
- شمارهٔ ۳۶آنکه هفت اقلیم عالم را نهاد
- شمارهٔ ۳۷دوام دولت اندر حق شناسی‌ست
- شمارهٔ ۳۸کتاب از دست دادن سُست‌رایی‌ست
- شمارهٔ ۳۹الا تا ننگری در روی نیکو
- شمارهٔ ۴۰جوان سخت رو در راه باید
- شمارهٔ ۴۱ - حکایتالا گر بختمند و هوشیاری
- شمارهٔ ۴۲هر که آمد بر خدای قبول
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.