پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

مثنویات

شمارهٔ ۳۴

حرامش باد بدعهد بداندیش

شکم پرکردن از پهلوی درویش

شکم پر زهرمارش بود و کژدم

که راحت خواهد اندر رنج مردم

روا دارد کسی با ناتوان زور؟

کبوتر دانه خواهد هرگز از مور؟

اگر عنقا ز بی‌برگی بمیرد

شکار از چنگ گنجشکان نگیرد

ادامه‌ی مثنویات

  1. شمارهٔ ۳۶آنکه هفت اقلیم عالم را نهاد
  2. شمارهٔ ۳۷دوام دولت اندر حق شناسی‌ست
  3. شمارهٔ ۳۸کتاب از دست دادن سُست‌رایی‌ست
  4. شمارهٔ ۳۹الا تا ننگری در روی نیکو
  5. شمارهٔ ۴۰جوان سخت رو در راه باید
  6. شمارهٔ ۴۱ - حکایتالا گر بختمند و هوشیاری
  7. شمارهٔ ۴۲هر که آمد بر خدای قبول
  8. شمارهٔ ۴۳به حال نیک و بد راضی شو ای مرد
همه‌ی مثنویات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.