پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

مثنویات

شمارهٔ ۲۷

برگزیدندت ای گل خرم

از گلستان اصطفی آدم

حلقه‌ای از عبادی اندر گوش

خلعتی از یحبهم بر دوش

دامن این قباه بالایی

تا به خاشاک در نیالایی

ای پریروی احسن‌التقویم

حذر از اتباع دیو رجیم

کادمی کو نه در مقام خودست

اسفل‌السافلین دیو و ددست

ادامه‌ی مثنویات

  1. شمارهٔ ۲۹خری از روستاییی بگریخت
  2. شمارهٔ ۳۰حرص فرزند آدم نادان
  3. شمارهٔ ۳۱ - حکایتپیری اندر قبیلهٔ ما بود
  4. شمارهٔ ۳۲سپاس و شکر بی‌پایان خدا را
  5. شمارهٔ ۳۳حدیث پادشاهان عجم را
  6. شمارهٔ ۳۴حرامش باد بدعهد بداندیش
  7. شمارهٔ ۳۵سلطان باید که خیر درویش
  8. شمارهٔ ۳۶آنکه هفت اقلیم عالم را نهاد
همه‌ی مثنویات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.