پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

قطعات

شمارهٔ ۱۱۷ - ظاهرا در مدح صاحب دیوان است

به سمع خواجه رسانید اگر مجال بود

که ای خزانهٔ ارزاق را کف تو کلید

به لطف و خوی تو در بوستان موجودات

شکوفه‌ای نشکفت و شمامه‌ای ندمید

چنانکه سیرت آزادگان بود کرمی

به من رسید که کردی ولی به من نرسید

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۱۹یارب این نامه‌سِیَه‌کرده‌ی بی‌فایده‌عُمْر
  2. شمارهٔ ۱۲۰حقیقتیست که دانا سرای عاریتی
  3. شمارهٔ ۱۲۱ - در مدح صاحب دیوانسفینهٔ حکمیات و نظم و نثر لطیف
  4. شمارهٔ ۱۲۲نه آدمیست که در خرمی و مجموعی
  5. شمارهٔ ۱۲۳روز گم گشتن فرزند مقادیر قضا
  6. شمارهٔ ۱۲۴صانع نقشبند بی مانند
  7. شمارهٔ ۱۲۵یکی نصیحت درویش‌وار خواهم کرد
  8. شمارهٔ ۱۲۶ای غرّه به رحمت خداوند
همه‌ی قطعات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.