سعدی
شمارهٔ ۱۲۳
روز گم گشتن فرزند مقادیر قضا
چاه دروازهٔ کنعان به پدر ننماید
باش تا دست دهد دولت ایام وصال
بوی پیراهنش از مصر به کنعان آید
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۲۵یکی نصیحت درویش‌وار خواهم کرد
- شمارهٔ ۱۲۶ای غرّه به رحمت خداوند
- شمارهٔ ۱۲۷بندگان را ز حد به در منواز
- شمارهٔ ۱۲۸بود در خاطرم که یک چندی
- شمارهٔ ۱۲۹برای ختم سخن دست بر دعا داریم
- شمارهٔ ۱۳۰به قفل و پرهٔ زرین همی توان بستن
- شمارهٔ ۱۳۱بردند پیمبران و پاکان
- شمارهٔ ۱۳۲حدیث وقف به جایی رسید در شیراز
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.