سعدی
شمارهٔ ۱۲۶
ای غرّه به رحمت خداوند
در رحمتِ او، کسی چه گوید؟
هرچند مؤثّر است باران
تا دانه نَیَفکَنی، نَرویَد
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۲۸بود در خاطرم که یک چندی
- شمارهٔ ۱۲۹برای ختم سخن دست بر دعا داریم
- شمارهٔ ۱۳۰به قفل و پرهٔ زرین همی توان بستن
- شمارهٔ ۱۳۱بردند پیمبران و پاکان
- شمارهٔ ۱۳۲حدیث وقف به جایی رسید در شیراز
- شمارهٔ ۱۳۳چو رنج بَرنَتَوانی گرفتن از رنجور
- شمارهٔ ۱۳۴خداوند کشور خطا می‌کند
- شمارهٔ ۱۳۵عنکبوت ضعیف نتواند
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.