پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

قطعات

شمارهٔ ۱۲۹

برای ختم سخن دست بر دعا داریم

امیدوار قبول از مهیمن غفار

همیشه تا که فلک را بود تقلب دور

مدام تا که زمین را بود ثبات و قرار

ثبات عمر تو باد و دوام عافیتت

نگاهداشته از نائبات لیل و نهار

تو حاکم همه آفاق وآنکه حاکم تست

ز بخت و تخت و جوانی و ملک برخوردار

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۳۱بردند پیمبران و پاکان
  2. شمارهٔ ۱۳۲حدیث وقف به جایی رسید در شیراز
  3. شمارهٔ ۱۳۳چو رنج بَرنَتَوانی گرفتن از رنجور
  4. شمارهٔ ۱۳۴خداوند کشور خطا می‌کند
  5. شمارهٔ ۱۳۵عنکبوت ضعیف نتواند
  6. شمارهٔ ۱۳۶فریاد پیرزن که برآید ز سوز دل
  7. شمارهٔ ۱۳۷نگین ختم رسالت پیمبر عربی
  8. شمارهٔ ۱۳۸هاونا گفتم از چه می‌نالی
همه‌ی قطعات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.