سعدی
شمارهٔ ۱۳۰
به قفل و پرهٔ زرین همی توان بستن
زبان خلق و به افسون دهان شیدا مار
تبرک از در قاضی چو بازش آوردی
دیانت از در دیگر برون شود ناچار
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۳۲حدیث وقف به جایی رسید در شیراز
- شمارهٔ ۱۳۳چو رنج بَرنَتَوانی گرفتن از رنجور
- شمارهٔ ۱۳۴خداوند کشور خطا می‌کند
- شمارهٔ ۱۳۵عنکبوت ضعیف نتواند
- شمارهٔ ۱۳۶فریاد پیرزن که برآید ز سوز دل
- شمارهٔ ۱۳۷نگین ختم رسالت پیمبر عربی
- شمارهٔ ۱۳۸هاونا گفتم از چه می‌نالی
- شمارهٔ ۱۳۹هر که خیری کرد و موقوفی گذاشت
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.