سعدی
شمارهٔ ۱۲۲
نه آدمیست که در خرمی و مجموعی
به خستگان پراکنده بر نبخشاید
گلیم خویش برآرد سیه گلیم از آب
وگر گلیم رفیق آب می‌برد شاید
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۲۴صانع نقشبند بی مانند
- شمارهٔ ۱۲۵یکی نصیحت درویش‌وار خواهم کرد
- شمارهٔ ۱۲۶ای غرّه به رحمت خداوند
- شمارهٔ ۱۲۷بندگان را ز حد به در منواز
- شمارهٔ ۱۲۸بود در خاطرم که یک چندی
- شمارهٔ ۱۲۹برای ختم سخن دست بر دعا داریم
- شمارهٔ ۱۳۰به قفل و پرهٔ زرین همی توان بستن
- شمارهٔ ۱۳۱بردند پیمبران و پاکان
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.