سعدی
شمارهٔ ۳۷
بشنو سخن فراخ و دل تنگ مکن
کان دوست نباشد که برنجد ز سخن
ای کنده درخت مهربانی از بن
شاید که فراموش کنی عهد کهن
سعدی
ادامه‌ی خبیثات
- شمارهٔ ۳۹ماه منظور آن بت زیبای من
- شمارهٔ ۴۰جامع هفت چیز در یک روز
- شمارهٔ ۴۱تا دل ندهی به خوب‌رویان
- شمارهٔ ۴۲گر خوب‌تر از روی تو باغی بودی
- شمارهٔ ۴۳آفتابی و نور می‌ندهی
- شمارهٔ ۴۴خوش بود دلبستگی با دلبری
- شمارهٔ ۴۵خواستم تا زُحَلی گویم و منحوس تو را
- شمارهٔ ۴۶می‌رفت و هزار دیده با او
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.