سعدی
شمارهٔ ۴۵
خواستم تا زُحَلی گویم و منحوس تو را
باز گویم نه، که صد بار از او نحس‌تری
ملخ از تخم تو چیزی نتواند که خورد
که تو از گرسنگی تخم ملخ را بخوری
سعدی
ادامه‌ی خبیثات
- شمارهٔ ۴۷تو را من دوست می‌دارم که یک شب
- شمارهٔ ۴۸خوش بود عیش با شکر دهنی
- شمارهٔ ۴۹ای فتنهٔ دلبران یغما
- شمارهٔ ۵۰گر بر سر بوق من نشینی
- شمارهٔ ۵۱ای خواجه اگر با خرد و تمکینی
- شمارهٔ ۵۲هرکه در کودکی بخورد ذکر
- شمارهٔ ۵۳ - حکایتعارفی چشم دل به رویی داشت
- شمارهٔ ۵۴ - حکایتآن شنیدی که در بلاد شمال
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.