پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۸۱

دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام

بزرگوار دو نام از گزاف خواندن عام

یکی که خوبان را یکسره نکو خوانند

دگر که: عاشق گویند عاشقان را نام

دریغم آید چون مر تو را نکو خوانند

دریغم آید چون بر رهیت عاشق نام

مرا دلیست که از غمگنی چو دور شود

به غمگنان شود و غم فراز گیرد وام

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۸۳اگر امیر جهاندار داد من ندهد
  2. شمارهٔ ۸۴چون گُسی کردمت به دستک خویش
  3. شمارهٔ ۸۵چو در پاش گردد به معنی زبانم
  4. شمارهٔ ۸۶بیا، دل و جان را به خداوند سپاریم
  5. شمارهٔ ۸۷بد ناخوریم باده، که مستانیم
  6. شمارهٔ ۸۸هست بر خواجه پیخته رفتن
  7. شمارهٔ ۸۹ - مادر میمادر می را بکرد باید قربان
  8. شمارهٔ ۹۰هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.