پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۹۰

هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان

زین بی نمک ابا منه انگشت در دهان

لب تر مکن به آب، که طلقست در قدح

دست از کباب دار، که زهرست توامان

با کام خشک و با جگر تفته درگذر

ایدون که در سراسر این سبز گلستان

کافور همچو گل چکد از دوش شاخسار

زیبق چو آب برجهد از ناف آبدان

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۹۲یاد کن زیرت اندرون تن شوی
  2. شمارهٔ ۹۳یخچه می‌بارید از ابر سیاه
  3. شمارهٔ ۹۴ای مج، کنون تو شعر من از بر کن و بخوان
  4. شمارهٔ ۹۵خلخیان خواهی و جماش چشم
  5. شمارهٔ ۹۶چه چیزست آن رونده تیرک خرد؟
  6. شمارهٔ ۹۷خواهی تا مرگ نیابد تو را
  7. شمارهٔ ۹۸ضیغمی نسل پذیرفته ز دیو
  8. شمارهٔ ۹۹جمله صید این جهانیم، ای پسر
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.