پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۸۰

کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند

ترش شوند و بتابند رو ز اهل سؤال

تو را که می‌شنوی طاقت شنیدن نیست

مرا که می‌طلبم خود چگونه باشد حال؟

شکفت لاله تو زیغال بشکفان که همی

به دور لاله به کف برنهاده به، زیغال

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۸۲دریغ آن که گرد کرد با رنج
  2. شمارهٔ ۸۳اگر امیر جهاندار داد من ندهد
  3. شمارهٔ ۸۴چون گُسی کردمت به دستک خویش
  4. شمارهٔ ۸۵چو در پاش گردد به معنی زبانم
  5. شمارهٔ ۸۶بیا، دل و جان را به خداوند سپاریم
  6. شمارهٔ ۸۷بد ناخوریم باده، که مستانیم
  7. شمارهٔ ۸۸هست بر خواجه پیخته رفتن
  8. شمارهٔ ۸۹ - مادر میمادر می را بکرد باید قربان
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.