پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۸۵

چو در پاش گردد به معنی زبانم

رسد مرحبا از زمین و زمانم

به صورت نوا و به صیت معانی

طرب بخش روحم، فرحزای جانم

خرد در بها نقد هستی فرستد

گهرهای رنگین چو زاید ز کانم

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۸۷بد ناخوریم باده، که مستانیم
  2. شمارهٔ ۸۸هست بر خواجه پیخته رفتن
  3. شمارهٔ ۸۹ - مادر میمادر می را بکرد باید قربان
  4. شمارهٔ ۹۰هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان
  5. شمارهٔ ۹۱شاهی، که به روز رزم از رادی
  6. شمارهٔ ۹۲یاد کن زیرت اندرون تن شوی
  7. شمارهٔ ۹۳یخچه می‌بارید از ابر سیاه
  8. شمارهٔ ۹۴ای مج، کنون تو شعر من از بر کن و بخوان
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.