پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۸۷

بد ناخوریم باده، که مستانیم

وز دست نیکوان می بستانیم

دیوانگان بیهشمان خوانند

دیوانگان نه‌ایم، که مستانیم

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۸۹ - مادر میمادر می را بکرد باید قربان
  2. شمارهٔ ۹۰هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان
  3. شمارهٔ ۹۱شاهی، که به روز رزم از رادی
  4. شمارهٔ ۹۲یاد کن زیرت اندرون تن شوی
  5. شمارهٔ ۹۳یخچه می‌بارید از ابر سیاه
  6. شمارهٔ ۹۴ای مج، کنون تو شعر من از بر کن و بخوان
  7. شمارهٔ ۹۵خلخیان خواهی و جماش چشم
  8. شمارهٔ ۹۶چه چیزست آن رونده تیرک خرد؟
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.