پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۸۴

چون گُسی کردمت به دستک خویش

گنه خویش بر تو افگندم

خانه از روی تو تهی کردم

دیده از خون دل بیاگندم

عجب آید مرا ز کردهٔ خویش

کز در گریه‌ام، همی خندم

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۸۶بیا، دل و جان را به خداوند سپاریم
  2. شمارهٔ ۸۷بد ناخوریم باده، که مستانیم
  3. شمارهٔ ۸۸هست بر خواجه پیخته رفتن
  4. شمارهٔ ۸۹ - مادر میمادر می را بکرد باید قربان
  5. شمارهٔ ۹۰هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان
  6. شمارهٔ ۹۱شاهی، که به روز رزم از رادی
  7. شمارهٔ ۹۲یاد کن زیرت اندرون تن شوی
  8. شمارهٔ ۹۳یخچه می‌بارید از ابر سیاه
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.