پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۸۳

اگر امیر جهاندار داد من ندهد

چهار ساله نوید مرا که هست خرام

همه نیوشهٔ خواجه به نیکویی و به صلح

همه نیوشهٔ نادان به جنگ و کار نغام

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۸۵چو در پاش گردد به معنی زبانم
  2. شمارهٔ ۸۶بیا، دل و جان را به خداوند سپاریم
  3. شمارهٔ ۸۷بد ناخوریم باده، که مستانیم
  4. شمارهٔ ۸۸هست بر خواجه پیخته رفتن
  5. شمارهٔ ۸۹ - مادر میمادر می را بکرد باید قربان
  6. شمارهٔ ۹۰هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان
  7. شمارهٔ ۹۱شاهی، که به روز رزم از رادی
  8. شمارهٔ ۹۲یاد کن زیرت اندرون تن شوی
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.