پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۷۸

زان می، که گر سرشکی از آن درچکد به نیل

صدسال مست باشد از بوی او نهنگ

آهو به دشت اگر بخورد قطره‌ای ازو

غرنده شیر گردد و نندیشد از پلنگ

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۸۰کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند
  2. شمارهٔ ۸۱دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام
  3. شمارهٔ ۸۲دریغ آن که گرد کرد با رنج
  4. شمارهٔ ۸۳اگر امیر جهاندار داد من ندهد
  5. شمارهٔ ۸۴چون گُسی کردمت به دستک خویش
  6. شمارهٔ ۸۵چو در پاش گردد به معنی زبانم
  7. شمارهٔ ۸۶بیا، دل و جان را به خداوند سپاریم
  8. شمارهٔ ۸۷بد ناخوریم باده، که مستانیم
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.