پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۷۴ - در رثای شهید بلخی

کاروان شهید رفت از پیش

وآن ما رفته گیر و می‌اندیش

از شمار دو چشم یک تن کم

وز شمار خرد هزاران بیش

توشهٔ جان خویش ازو بربای

پیش که‌آیدت مرگ پای آگیش

آنچه با رنج یافتیش و به ذل

تو به آسانی از گزافه مدیش

خویش بیگانه گردد از پی سود

خواهی آن روز مزد کمتر دیش

گرگ را کی رسد صلابت شیر

باز را کی رسد نهیب شخیش

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۷۶ای لک، ار ناز خواهی و نعمت
  2. شمارهٔ ۷۷بسا که مست در این خانه بودم و شادان
  3. شمارهٔ ۷۸زان می، که گر سرشکی از آن درچکد به نیل
  4. شمارهٔ ۷۹می لعل پیش آر و پیش من آی
  5. شمارهٔ ۸۰کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند
  6. شمارهٔ ۸۱دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام
  7. شمارهٔ ۸۲دریغ آن که گرد کرد با رنج
  8. شمارهٔ ۸۳اگر امیر جهاندار داد من ندهد
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.