پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۷۳

گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی

تاخلق جهان را بفگندی به خلالوش

کافور تو بالوس بود، مشک تو باناک

بالوس تو کافور کنی دایم مغشوش

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۷۵رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور
  2. شمارهٔ ۷۶ای لک، ار ناز خواهی و نعمت
  3. شمارهٔ ۷۷بسا که مست در این خانه بودم و شادان
  4. شمارهٔ ۷۸زان می، که گر سرشکی از آن درچکد به نیل
  5. شمارهٔ ۷۹می لعل پیش آر و پیش من آی
  6. شمارهٔ ۸۰کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند
  7. شمارهٔ ۸۱دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام
  8. شمارهٔ ۸۲دریغ آن که گرد کرد با رنج
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.