رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۲۶
این دار فنا بلند از پستی ما است
وین سختی ناتمام از هستی ما است
گفتم چه گناه کرده‌ام تا هستم
یا رب چه گناه بدتر از هستی ما است
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۲۸در باز بروی دلم از ناز نمیکرد
- رباعی شماره ۲۹بر کف چه نهم سبحه که زنارم شد
- رباعی شماره ۳۰عاشق به گدائی نه شهی میخواهد
- رباعی شماره ۳۱ناصح چکنی زبانم از پندم مبند
- رباعی شماره ۳۲آنانکه علم به عالم تجریدند
- رباعی شماره ۳۳در صومعه و مدرسه دیار نبود
- رباعی شماره ۳۴ز آئینهٔ دل چو زنگ اغیار زدود
- رباعی شماره ۳۵مجنون که تمام محو لیلی نشود
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.