رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۲۹
بر کف چه نهم سبحه که زنارم شد
در بر چه کنم خرقه که سربارم شد
عقلم ننمود چاره و عشق بسوخت
از پیش نرفت کاری و کارم شد
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۳۱ناصح چکنی زبانم از پندم مبند
- رباعی شماره ۳۲آنانکه علم به عالم تجریدند
- رباعی شماره ۳۳در صومعه و مدرسه دیار نبود
- رباعی شماره ۳۴ز آئینهٔ دل چو زنگ اغیار زدود
- رباعی شماره ۳۵مجنون که تمام محو لیلی نشود
- رباعی شماره ۳۶یک جرعه هر آنکه از می ما نوشد
- رباعی شماره ۳۷گاهیم چو مرده در کفن میسازد
- رباعی شماره ۳۸گه مجنونم به دشت و کو میسازد
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.