پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲۶

از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کام

برخیز و به سوی گل و گلزار خرام

تا در ورق جوی ببینی مسطور

صد بار که: می‌نیست درین فصل حرام

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲۸روزی شکن از زلف چو دالت ببرم
  2. رباعی شمارهٔ ۱۲۹دی باد صبا ز خاک بر داشت سرم
  3. رباعی شمارهٔ ۱۳۰گفتا که: به شیوه آبرویت ریزم
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳۱خواهم که لب باده پرستت بوسم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳۲گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۳هر شب ز غمت به خون بگرید چشمم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳۴هر لحظه به آیین وفا رای کنم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳۵پیمانه بده، که مرد پیمانه منم
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.