پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲۹

دی باد صبا ز خاک بر داشت سرم

آن نامه بیاورد و بر افراشت سرم

گفتم که: ببوسم و نهم بر سینه

خود دیده رها نکرد و نگذاشت سرم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۳۱خواهم که لب باده پرستت بوسم
  2. رباعی شمارهٔ ۱۳۲گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشم
  3. رباعی شمارهٔ ۱۳۳هر شب ز غمت به خون بگرید چشمم
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳۴هر لحظه به آیین وفا رای کنم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳۵پیمانه بده، که مرد پیمانه منم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۶تا کی ستم سپهر جافی بینم؟
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳۷تا کی ز میان؟ کناره سویی گیریم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳۸ما پرتو عکس نور مشکات توییم
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.