پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۳۵

پیمانه بده، که مرد پیمانه منم

در دام زمانه مرغ این دانه منم

زان باده که عقل میبرد جامی ده

گو: خلق بدانند که: دیوانه منم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۳۷تا کی ز میان؟ کناره سویی گیریم
  2. رباعی شمارهٔ ۱۳۸ما پرتو عکس نور مشکات توییم
  3. رباعی شمارهٔ ۱۳۹روی تو ز حسن لاف‌ها زد به جهان
  4. رباعی شمارهٔ ۱۴۰ای قاعدهٔ تو مشک در مو بستن
  5. رباعی شمارهٔ ۱۴۱پیش تو نشست و خاست نتوان کردن
  6. رباعی شمارهٔ ۱۴۲ای روی تو انگشت نمایی از حسن
  7. رباعی شمارهٔ ۱۴۳ساقی، بده آن باده، زبانم بشکن
  8. رباعی شمارهٔ ۱۴۴نی از تو گذر به هیچ حالی ممکن
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.