پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲۵

بر گل چو نسیم سحری سود قدم

پوشیده نقاب غنچه بربود بدم

بر شاخ چو بو برد که گل برگی خاست

دی گربهٔ بید پنجه بگشود ز هم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲۷نی بی‌تو مرا قرار باشد یک دم
  2. رباعی شمارهٔ ۱۲۸روزی شکن از زلف چو دالت ببرم
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲۹دی باد صبا ز خاک بر داشت سرم
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳۰گفتا که: به شیوه آبرویت ریزم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳۱خواهم که لب باده پرستت بوسم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۲گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳۳هر شب ز غمت به خون بگرید چشمم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳۴هر لحظه به آیین وفا رای کنم
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.