پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲۷

نی بی‌تو مرا قرار باشد یک دم

نی سوی منت گذار باشد یک دم

هر گه که بخواندمت به کاری باشی

پیداست که خود چه کار باشد یک دم؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲۹دی باد صبا ز خاک بر داشت سرم
  2. رباعی شمارهٔ ۱۳۰گفتا که: به شیوه آبرویت ریزم
  3. رباعی شمارهٔ ۱۳۱خواهم که لب باده پرستت بوسم
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳۲گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳۳هر شب ز غمت به خون بگرید چشمم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۴هر لحظه به آیین وفا رای کنم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳۵پیمانه بده، که مرد پیمانه منم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳۶تا کی ستم سپهر جافی بینم؟
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.