پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲۳

امروز که گشت باغ رنگین از گل

شد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل

بشکفت به صحرا گل مشکین، نه شگفت

گر ناله کند بلبل مسکین از گل

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲۵بر گل چو نسیم سحری سود قدم
  2. رباعی شمارهٔ ۱۲۶از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کام
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲۷نی بی‌تو مرا قرار باشد یک دم
  4. رباعی شمارهٔ ۱۲۸روزی شکن از زلف چو دالت ببرم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۲۹دی باد صبا ز خاک بر داشت سرم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۰گفتا که: به شیوه آبرویت ریزم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳۱خواهم که لب باده پرستت بوسم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳۲گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشم
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.