پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۸۳

امشب از پیش من شیفته‌دل دور مرو

نور چشم منی، ای چشمِ مرا نور ،مرو

دیگری از نظرم گر برود باکی نیست

تو، که معشوقی و محبوبی و منظور، مرو

خانهٔ ما چو بهشتست به رخسار تو حور

زین بهشت، ار بتوانی، مرو، ای حور، مرو

امشب از نرگس مخمور تو من مست شوم

مست مگذار مرا امشب و مخمور مرو

عاشق روی توام، خستهٔ هجرم چه کنی؟

نفسی از بر این عاشق مهجور مرو

دل رنجور مرا نیست به غیر از تو دوا

ای دوای دل ما، از سر رنجور مرو

اوحدی چون ز وفا خاک سر کوی تو شد

سرکشی کم کن و از کوی وفا دور مرو

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۸۵ای دل مکن، بهر ستمی این نفیر ازو
  2. غزل شمارهٔ ۶۸۶عمر که بی‌او گذشت، ذوق ندیدیم ازو
  3. غزل شمارهٔ ۶۸۷گر دهد یارت امان ایمن مشو
  4. غزل شمارهٔ ۶۸۸دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگو
  5. غزل شمارهٔ ۶۸۹ای ز چین و حلقهٔ زلف سیاه
  6. غزل شمارهٔ ۶۹۰چون همه ملک وجود خانهٔ شاهست و شاه
  7. غزل شمارهٔ ۶۹۱آن تیر بالا را ببین: ز ابرو کمان‌ها ساخته
  8. غزل شمارهٔ ۶۹۲ای جان من ز هجر تو در تن بسوخته
همه‌ی غزلیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.