پرش به محتوای اصلی
نورس دماوندی نورس دماوندی

رباعیات

شمارهٔ ۵

هر چند چو روز خود نیم نامه سفید

اما نی ام از فروغ لطفت نومید

از لوح جهان حرف سیاهی شوید

یک ذره ی رحمت تو یعنی خورشید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷هم در لگن سپهر از شمع خور است
  2. شمارهٔ ۸هرگز مطلوب محو طالب نشود
  3. شمارهٔ ۹در قافله زنده دلان بانگ نوایم
  4. شمارهٔ ۱۰چون غنچه تو را خرده کند جا در مشت
  5. شمارهٔ ۱۱از دور چو آن شعله ی سرکش دیدم
  6. شمارهٔ ۱۲عرش آینه دار مهد علیای علی است
  7. شمارهٔ ۱۳آن شاه که کعبه اش ولادتگاه است
  8. شمارهٔ ۱۴چون مشهدم آشیانه ی جان نجف است
همه‌ی رباعیات ←

نورس دماوندی درباره‌ی نورس دماوندی

میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم می‌زیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.